Hatice ARSLAN ÇOK ÜZÜLÜYORUM google-site-verification=xfFz-F1IWG-jrKWY1FSzE2BoEKXyCxwkXubRPveg5wU
Yazı Detayı
12 Ağustos 2020 - Çarşamba 00:00 Bu yazı 484 kez okundu
 
ÇOK ÜZÜLÜYORUM
Hatice ARSLAN
inanisgazetesi@gmail.com
 
 

 Büyüdükçe uzaklaşıyoruz.

Çocukluktaki masumiyetimiz kayboluyor.

Bizim yaşımızda herkesin küçüklüğüne ,çocukluğuna özlemi vardır.

Biz çocukken yaşadıklarımız geçmişi hatırlamak,anıları hatırlamak hep güzeldi.

Bizim çocukluğumuz o masumluğumuz,o güzel anılar,o saflığımız çocuk duygularımız gelir aklımıza.

Yoksa küçükken sorumluluk duygusu altında ezilememiş olmak mı,korkmadan sokaklarda oynamak mı, herkese güvenmek mi?

Biz çocukken sabah çıkardık evden Ahmet, Mehmet,Ayşe,Fatma her yerden bir ses toplanırdık ya komşunun bahçesinde ya da okulun bahçesinde.

Komşunun çocuğu komşuya emanetti, korku yoktu.

Çocuktuk çocuk oyunları vardı.

Çelik çomak, üç taş, beş taş, çamurdan heykel yapmak,hayaller vardı.

Herhalukarda çocukluk zamanları herkes için çok güzeldir, herkes için farklıdır.

Sebepsizce heyecanlanır, mutlu olurduk.

Çocukluğumuzun en güzel yanı uğur böceklerinin uğur getireceğine inanmaktı.

Akşamları Adile Naşit  “ iyi uykular kuzucuklarım.”

Demeden uyumazdık.

Sizleri görüyorum Ayşe, Fatma siz yatmadınız derdi.

Biz inanırdık gerçekten bizi görüyor zannederdik.

Bizim akıllı telefonlarımız , bilgisayarlarımız yoktu.

Çizgi filmlerimiz, kuklalarımız, bez bebeklerimiz vardı. Ama biz çok mutluyduk.

Geçmiş ile ilgili benim en çok özlediğim çocukluğum, o mutluluğumuz. O geçen zamanda en çokta ona üzülüyorum.

Çünkü zaman geçip gidiyor, geri gelmiyor!

Şimdiki çocuklar öyle mi?

Öfke içerisinde büyüyorlar.

Oturdukları mahallede evlerinin önünde sokağa çıkamıyorlar.

Okullarına bile rahat gidip gelemiyorlar.

İmkanları var istedikleri gibi gezemiyorlar, eğlenemiyorlar.

Korkmadan bir yere gidemiyorlar.

İstedikleri gibi giyinemiyorlar, kötü gözle bakılıyor.

İstediği saatte sokağa çıkamıyorlar, kötü gözle bakılıyor.

Yalnız bir taksiye, otobüse binemiyorlar.

Artık öyle bir zamandayız ki özgürce hareket edemiyorlar.

Hele de bir kadınsan, bir kız çocuğuysan hep suçlusun.

Hep kötülük hep art niyet var.

Hep şüphe var.

Çocuğunu komşuya değil, akrabana bile emanet edemiyorsun.

Çocuğunu zu değil kedinizi köpeğinizi bile artık emanet edemiyorsunuz.

Artık öyle bir duruma gelindi ki imkan var ama kullanamıyorsunuz.

Bizim zamanımızda yokluk vardı imkanlar kısıtlıydı.

Ama çocukluğumuzu çocuk gibi yaşıyorduk.

O yüzden ben çocukluğumu çok özlüyorum.

Bizim zamanımızda çocuklar mutluydu.

Şimdiki çocuklar hem şanslı hem şanssız.

Şanslı olmaları her şey ellerinin altında, her imkanlarının olması.

Şanssızlığının nedeni sokakta oyun bile oynayamamaları.

Şimdikilerin ellerinde telefon bilgisayar başında kilitlenmiş, sınavdan başka bir şey düşünemez oldular.

Çünkü yaşadığımı bu hayat bir sınav.

Çocukken her şeye sahip olmak için büyümek isterdik.

Şimdi büyüdük her şeyden uzak olmak için hep çocuk kalsaydık diyoruz.

Bu yüzden ben çok üzülüyorum.

 
Etiketler: ÇOK, ÜZÜLÜYORUM,
Yorumlar
Haber Yazılımı